Motiverend verhaal: ze stopte eindelijk met een spelverslaving die haar 23 jaar in zijn greep had gehouden

Toen ze thuiskwam na het werk, viel Yi Xin uitgeput op de bank. Ze dacht erover na hoe ze het die dag weer niet had kunnen nalaten om games te spelen en ze door haar baas op de vingers werd getikt en gewaarschuwd. Ze voelde zich zo depressief. Yi Xin was al 23 jaar zo verslaafd aan online gamen dat ze geen onderscheid meer kon maken tussen werkelijkheid en fantasie. De personages die ze in haar games speelde, aten niet en sliepen niet, noch hoefden ze te studeren of te werken. Wanneer ze deze games speelde, at en sliep ze dus ook niet, en ze ging zowel studie als werk haten. Een dergelijk onregelmatig leven leiden gedurende een lange periode had ertoe geleid dat zij regelmatig complicaties had met haar gezondheid. De online games putten haar zowel geestelijk als fysiek uit. Ze wilde er zo graag mee stoppen, maar hoe kon ze zich ervan ontdoen? Ze wreef over haar slapen en fronste diep.

Na een ogenblik nam Yi Xin haar mobiele telefoon uit haar tas en vertelde haar goede vriend Xiao Li wat haar dwarszat. Xiao Li was een christen die vaak met Yi Xin praatte over de leringen van de Heer uit de Bijbel. Yi Xin haalde veel uit deze conversaties en daarom sprak ze altijd met Xiao Li wanneer ze een probleem had. Nadat ze haar bericht had verstuurd, dwaalden haar gedachten onwillekeurig af naar waar het allemaal begon …

Bij een examen op de basisschool was Yi Xin de beste uit de klas geweest, en haar vader had haar een computer gegeven als beloning. Vanaf die tijd leerde Yi Xin videogames spelen. In de klas op school profiteerde Yi Xin er vaak van dat de leraar niet oplette om nieuw uitgebrachte spellen met haar klasgenoten te bespreken. Om niet betrapt te worden door de leraar en om tijdens de lessen zonder angst videogames te spelen zo veel als ze wilde, verkoos Yi Xin om helemaal achterin de klas te zitten. Wanneer ze haar huiswerk deed, had ze altijd het gevoel dat het spel op haar wachtte, en als ze niet speelde, zou ze geen kans krijgen om haar personages te upgraden. Daarom werd ze boos als ze naar het huiswerk keek dat ze moest doen, en ze vond dat studeren en het volgen van haar lessen gewoon te moeilijk en te saai waren! Yi Xin werd haar leven van studeren beu en droomde ervan hoe fantastisch het zou zijn om elke dag online games met haar vrienden te spelen!

Ooit, op de dag vóór een examen, was Yi Xin vastbesloten om haar lessen te bespreken, maar even later belde één van haar online vrienden met de dringende vraag: “Yi Xin, onze groep wacht op je. Schiet op en kom online. We vallen de Big Boss aan!” Toen ze dit hoorde, voelde Yi Xin zich als een kat op hete stenen, en ze dacht: “Ik heb morgen een examen. Als ik online ga gamen zal dit zeker van invloed zijn op mijn examencijfer.” Yi Xin overtuigde zich snel van het tegendeel en dacht: “Dit is toch geen erg belangrijk examen en het heeft geen invloed op mijn volgende school. Het maakt niet uit of ik het niet zo goed doe!” En zo was Yi Xin, door de opgewonden influisteringen van haar online vrienden, onmiddellijk klaar voor actie. Ze zette snel haar computer aan en gooide zichzelf in de strijd van de videogame.

Yi Xin speelde die dag online tot 04:00 uur de volgende ochtend. Tijdens haar examen de volgende dag was het hoofd van Yi Xin in de war en haar verstand was leeg, en haar examencijfer werd uiteindelijk gemarkeerd als een mislukking. Terwijl ze naar het beoordelingsformulier keek, dacht ze aan haar vader die zulke hoge verwachtingen van haar had en ze voelde zich verschrikkelijk: “Waarom kan ik mijn lessen niet leren en word ik in plaats daarvan altijd door videogames aangetrokken?”

Omdat haar cijfers zo erg waren gezakt, nam haar vader haar computer in beslag. Nu ze het plotseling zonder haar online games moest stellen, voelde Yi Xin zich ongelooflijk leeg en verveeld. Soms droomde ze ervan dat ze online games speelde en was ze dubbel teleurgesteld wanneer ze wakker werd en besefte dat het allemaal maar een droom was. In die tijd had Yi Xin het gevoel dat ze haar verstand had verloren en dat ze helemaal alleen op zee was. Ze staarde vaak in een roes naar de klok en wenste dat de tijd sneller zou gaan zodat ze volledig vrij zou zijn om videogames te spelen zo veel als ze wilde, zodra ze was afgestudeerd.

De zomervakantie was eindelijk aangebroken en ze begon zich elke dag opnieuw aan videogames over te geven. Later zag Yi Xin toevallig een nieuwsbericht over een student die plotseling was overleden door videogames te spelen, en ze voelde zich een beetje bang. Ze troostte zichzelf echter al snel door te denken: “Zolang ik er maar voor zorg dat ik voldoende slaap krijg, komt het wel goed.” Ze bleef strijden in haar online games en bovendien ontdekte ze dat ze geen honger of vermoeidheid voelde als ze zich helemaal overgaf aan de games. Ze werd onafscheidelijk van de games en ze fantaseerde zelfs dat sterven en terug tot leven komen, net zoals de personages in de spellen, het absoluut beste ooit zou zijn!

Op een ochtend voelde Yi Xin zich plotseling helemaal zwak toen ze uit bed kwam; haar hoofd deed pijn en ze voelde zich duizelig worden en ze kon niet stoppen met hoesten. Ze dacht dat het kwam omdat ze niet genoeg had geslapen en dat het goed zou komen na een goede nachtrust. Onverwachts echter werd de gezondheid van Yi Xin na twee weken niet alleen niet beter, maar het werd zelfs erger. Ze hoefde maar iets te eten en ze moest onophoudelijk braken en haar maag deed veel pijn. Yi Xin ging uiteindelijk voor controle naar het ziekenhuis. Toen de arts vernam dat Yi Xin lange tijd een zeer onregelmatig slaappatroon had door het spelen van videogames en dat ze hierdoor een verstoorde hormoononbalans, een zenuwstoornis en een verzwakt immuunsysteem had ontwikkeld, waarschuwde hij haar, en zei: “Je gezondheid is slecht. Je moet geen videogames meer spelen, anders speel je jezelf dood.” Naderhand hield de moeder van Yi Xin haar in de gaten en verbood haar om videogames te spelen. Maar net als een drugsverslaafde, was ze helemaal niet in staat om haar eigen gedrag te beheersen. Toen haar toestand tekenen van een licht herstel begon te vertonen, wachtte ze tot haar familie sliep en sprong dan uit bed, deed het licht uit en speelde stiekem videogames.

online games

Na verloop van tijd studeerde Yi Xin af van school en begaf zich op de arbeidsmarkt. Haar gedachten werden zelfs nog meer beheerst door videogames, en ze speelde bijna elke dag online tot drie of vier uur ‘s ochtends. Omdat ze lange tijd niet genoeg slaap had, zat Yi Xin op het werk steeds te knikkebollen. Soms sloot ze van vermoeidheid haar ogen terwijl ze aan het bellen was met een klant; dit alles had een serieuze impact op haar loopbaanontwikkeling en prestaties. Toen haar baas merkte wat er aan de hand was gaf hij haar een waarschuwingsperiode van drie maanden en zei dat ze zou worden ontslagen als ze haar gedrag niet aanpaste. Op dat moment besefte Yi Xin eindelijk hoe ernstig haar probleem was: als ze haar baan verloor zou ze niet meer kunnen leven; als ze op dezelfde manier doorging, dan was alles afgelopen. Yi Xin begon toen haar uiterste best te doen om zichzelf te beheersen en ze deed haar best om de hoeveelheid tijd die ze besteedde aan het spelen van videogames te verkorten. Het duurde echter niet lang voor ze zichzelf opnieuw verloor in de wereld van online gaming, en ze profiteerde zelfs van de momenten waarop haar baas buiten ging om online games te spelen op haar mobiele telefoon.

Ze besefte dat ze zo erg verslaafd was geraakt aan online games dat ze al niet meer in staat was om zichzelf uit deze puinhoop te krijgen, tot op het punt dat zelfs eten, slapen en naar het werk gaan zwaar was. Door online games te spelen, kon ze al haar problemen echter vergeten. Telkens wanneer ze zich ziek voelde, vroeg ze zich af of ze zou eindigen, net als de persoon in dat nieuwsbericht, en plotseling zou sterven omdat ze te veel spelletjes had gespeeld. Wanneer ze dit dacht, werd ze heel bang: “Ik ben nog jong en ik wil mijn eigen leven niet zo snel verpesten. Maar hoe kan ik mezelf in vredesnaam van deze spelletjes ontdoen …?” Naderhand, door de aanmoediging van een vriend, begon Yi Xin in de Heer Jezus te geloven.

In de eerste drie jaar nadat ze in de Heer begon te geloven, liet het drukke kerkleven Yi Xin geen moment om videogames te spelen en haar leven werd terug normaal. Ze was de Heer Jezus zo dankbaar dat Hij haar had gered. Later zorgde de plotselinge dood van haar moeder ervoor dat Yi Xin in een toestand van pijn terecht kwam en om zichzelf te verdoven, stortte ze zich opnieuw in online gamen. Het maakte echter niet uit hoeveel nachten ze bleef spelen, niet alleen voelde ze zich niet gelukkig, maar integendeel, ze voelde zich steeds leger en hulpelozer, zo erg zelfs dat ze begon te overwegen om een einde aan haar eigen leven te maken …

Met deze gedachten in haar hoofd begon ze onbeheerst te snikken. Deze games hadden haar zoveel jaren zoveel schade toegebracht, dus waarom kon ze zich er niet zelf van losmaken?

“Ring, ring …” Het geluid van haar mobieltje onderbrak haar gedachtegang, en ze zag dat haar vriend Xiao Li haar een passage van Gods woorden had gestuurd: “Voor de meesten geldt dat wanneer ze deze games voor een langere periode spelen, ze helemaal geen normaal werk meer kunnen doen – ze willen niet meer naar school, willen niet meer leren en willen niet meer aan hun toekomst denken, laat staan dat ze over hun leven nadenken. … Als je met hen spreekt over een zaak van normale menselijkheid, of met hen praat over een onderwerp dat te maken heeft met normale menselijkheid, kunnen ze het niet aanhoren. Ze zijn niet geïnteresseerd en niet bereid ernaar te luisteren. Zodra ze het horen, rollen ze met hun ogen en reageren er onvriendelijk op. Ze delen geen gemeenschappelijke taal of gemeenschappelijke onderwerpen met de normale mensheid, maar kunnen alleen met mensen zoals zijzelf spreken. … De harten van degenen die altijd maar over deze onderwerpen praten, zijn gevuld met deze dingen, wat voor toekomstperspectieven hebben ze dus? Hebben ze überhaupt toekomstperspectieven? … Kunnen ze de activiteiten verrichten waar normale menselijkheid zich mee bezig zou moeten houden? Deze mensen kunnen niet succesvol zijn in hun studies, en als van hen op het werk inspanning wordt gevraagd, zijn ze dan bereid deze te leveren? Wat denken ze wanneer je ze aan het werk zet? Ze denken: ‘Wat heeft werken voor zin? Dit werk is zo vermoeiend. Hoe lang moet ik dit werk doen? Gamen is zoveel leuker, ontspannender en plezieriger. Wat levert werk me op? Hoewel je werkt, krijg je toch nog steeds maar drie maaltijden per dag. Ik heb niet gezien dat het je wat positiefs oplevert. Gamen is hartstikke leuk. Zodra ik achter een computer zit, heb ik alles wat ik nodig heb. Ik heb een virtuele wereld en het is genoeg voor me om in die virtuele wereld te leven!’ En als je hen van 9 tot 5 laat werken, op tijd op hun werk laat zijn en vaste uren laat werken – wat vinden ze daarvan? Zijn ze bereid zich aan die tijden te houden? Wanneer ze altijd aan het gamen zijn en altijd op de computer aan het spelen zijn, zal hun wil verdwijnen, zullen ze decadent worden en zullen ze geen normale menselijkheid bezitten. Ze raken vol van het geweld en het moorden van deze games en van de dingen uit de virtuele wereld. De dingen die normale menselijkheid uitmaken, worden door deze games afgebroken, en in plaats daarvan worden ze gevuld en onder dwang door deze games bezet. De games bezetten op geweldadige wijze elke ruimte die ze hebben om na te denken. Dit maakt de mensen decadent.

Terwijl ze Gods woorden overwoog, bedacht ze hoe geïnteresseerd ze was geweest om te gaan studeren en hoe ze altijd goede cijfers had gehaald. Nadat ze echter in contact was gekomen met online games, hadden deze haar volledig beheerst en had ze erover gefantaseerd om zoals een personage in een game te zijn die alleen in die fantasiewereld kon leven. Ze had het gevoel dat haar echte leven van studeren en huiswerk maken te lastig was, dat het afleggen van examens te vermoeiend was en dat niets haar kon opwinden zoals het spelen van videogames. Tijdens schoolvakanties werden games dan ook haar hele leven. Wanneer haar klasgenoten klaar waren met hun huiswerk, spraken ze allemaal af om samen te gaan shoppen; Yi Xin weigerde echter steeds hun uitnodigingen en in plaats daarvan bleef ze thuis, speelde games en wilde niet eten of slapen. Ze verloor alle normale relaties met andere mensen en ze communiceerde niet langer openlijk met haar ouders; een onregelmatig slaappatroon zorgde er op de lange termijn voor dat ze het ene gezondheidsprobleem na het andere ontwikkelde, en toch had ze nog niet beseft hoe erg de situatie was. Toen ze eenmaal aan het werk was, bleef ze net zo verslaafd aan videogames als ze eerder was geweest en was ze totaal ongeïnteresseerd in werken. Zelfs toen haar baas dreigde haar te ontslaan als ze haar manier van leven niet veranderde, bleef ze in het geheim videogames spelen. Toen ze dit alles overdacht besefte Yi Xin eindelijk dat ze al zo lang in de greep van deze games was dat ze het leven had verloren dat een normaal persoon behoort te hebben. Ze besefte dat als ze zo doorging, hoewel ze haar leven misschien niet zou verliezen, ze toch een kreupele zou worden, zonder ambitie, zonder enig doel om na te streven en zonder enige mogelijkheid om te leven. Zonder de openbaringen van Gods woorden had Yi Xin nooit kunnen begrijpen hoe verwoestend videogames voor mensen zijn, en dus zei ze een gebed tot God, en ze nam zich vast voor om eender hoe een einde te maken aan haar verslaving aan videogames.

Pages: 1 2